چند روز پیش که از مسافرت برمیگشتیم جدا از اتفاقاتی که اونجا افتاد وچیز هایی که دیدم تو راه برگشتن چیزی دیدم که یه حس درونی بهم میگه براتون بنویسم...حتما بخونید تا به یکی از زیبایی ها ی خلقت خدا پی ببرید.

... بعد از یه سفر کوتاه  و پرخاطره مجبور بودیم از زیر آسمون کویر گذر کنیم.آسمون تاریکی که کویر در نبود مهر زیرش استراحت میکرد.آره منظورم همون آسمون ستاره بارونه کویر...آسمون کویر به آسمون پر ستاره معروفه.

جایی که وقتی پا می ذاری توش آی ستاره آی ستــــــاره شادمهر نا خود آگاه یادت می افته و هوس میکنی که آهنگش رو گوش کنی...انگار آهنگ شادمهر چاشنی خوشمزه ای میشه برای خورن تک تک ستـــاره ها و نگاه کردن بهشون...

وقتی خیلی به ستاره ها نگاه میکنی با خودت میگی آی ستاره آی ستاره بی تو شب نوری نداره ...حی شب های دریای من . تو مظهر صافی و درخشندگی برای دریای من هستی و شب ها دریا من صداقت و سادگی و بخشندگی تو را یاد میگیرن و روز ها درس پس میدهند...آری ستاره هم از خورشید صداقت و بخشندگی را آموخته اند.

وقتی خیلی به ستاره ها خیره شدم انگار یکی خود به خود این جمله رو درست می ذاره تو دهنم که این ترانه تا همیشه تورو یاد میاره...آره واقعا اینطوریه،بدون اين که اندکی درباره این آهنگ فکر کنم، زبانم و لبم خود به خود به هم میخورن و از دهانم این ترانه شادمهر بیرون میاد و تا آخری که از این کویر عبور می کردیم زمزمه میکردم و شاید چیزی حدود 43هزار بار تکرارش کردم.

ستاره ها طلب داشتند  .. آري انگار ما به آن ها بدهکار هم شده ایم..خوب البته حق هم داشتند ، چون تو این دنیایی که ما ادما برا خودمون ساختیم هیچ جایی برای پدیده ها و حتی خود انسان ها هم نذاشتیم و همه ی مایی  که روی این کرهخاکی زنگی میکنیم به نحوی به آسمون و ستاره هاش بدهکارم.دود غلیظی از از کینه و نفرت اطرافشون رو فرا گرفته و ستاره های مغرور و البته صاف و صادق جایی برای خود نمایی ندارن...دلم براشون میسوزه چون خود نمایی کارشونه .بهشون دلداری میدم که روی زمین هم اینگونه اس.

آخه ....آخه هر کی دیگه هم بود دلش براشون می سوخت چون این ستاره های دوست داشتنی همچین د ست هاشون رو دراز کرده بودند و خودشون رو به ما نزديك کرده بودن که هر آدمی میتونست اینو تشخیص بده ...شاید هم در پی معشوقه ی خود هستند و آنی که از همه پر نور تر است عاشق تر است ، تا به کام خود نرسد دست از طلب بر نمیداره و این جمله سر مشق  ستاره عاشق شده:

دست از طلب برندارم تا کام من بر آید یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید.

تو یه لحظه به نظرم اومد که ستاره ها فانوسند ...آره فانوس های که هرکدوم با ذره ای از خورشید روشن هستند. گویی عده ای که راهشون رو گم کردند و توی این جاده حرکت می کنند فانوس کوچکی روشن کردند تا حد اقل نه جاده را بلکه اطراف خود را ببینند ....چه زیاد هستند کسانی که اینگونه فانوس به دست فقط اطراف خود را میبینند و توجهی به خورشیدی اندکی آن سو تر با حرارت وپر نور میسوزد، ندارند .

بلا خره از این جاده به نظر بلند اما خیلی کوتاه عبور کردیم به حدی کوتاه بود من وقتی چشمام رو گذاشتم رو هم و باز کردم دیدیم رسیدیم سر خیابونمون ...خیلی برام سخت بود از زیر یه آسمون کبود پر ستاره برم جایی که نور خونه ها و مغازه ها چشمام رو بزنه...الان دیگه میگفتم دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه دوباره این دل دیوونه واست دلتنگه....

پینوشت:

۱.دقیقا جایی که وقت آهنگ گوش دادن شارژ mp3 player تموم میشه ...میخواستم آهنگ شادمهر رو گوش بدم که دیدم شارژ ش تموم شده .به خاطر همن با خودم زمزمه می کردم.

۲.عددی که استفاده کردم(43هزار) فی البداهه نیست...جمع دو عدد هستش.

۳.شب و روز کویر با دریا یا هر پدیده دیگه از نظر زیبایی هیچ فرقی نمی کنه...برای این همه کویری که تو کشورمون داریم باید ارزش قائل بشیم...

۴. بعد از این اتفاق فکر می کنم ستاره ها با ما حرف می زنن...این چند شب سحر که بیدار شدم فهمیدم....خودتون باید تجربه اش کنید..

۵. تابستونم تموم شد گرچه 23 یا 24 روز دیگه مونده و خیلی هاتونم بگین هنوز تموم نشده ولی تا بخواین به خودتون بگین ادامه داره می بینی تموم شده...

با هر خوبی و بدی که بود تموم شد...خوشی زیاد داشت اما آغاز تابستونم خیلی بد شروع شد بدتر از بد...فکرشو نمی کردم اين جوري شروع بشه...نمیدونم چی بگم اگه بخوام بیشتر از این برا تون بگم گریه می کنم ...راستشو بخواین به خاطر اون اتفاق تابستون امسال به دلم نمی شینه.

ای کاش اصلا تابستون نمی شد..ولی درهر صورت با گذر زمان به این بخش از زندگی می رسیدیم..